"Pagsisisi ng Isang Bilanggo"

ni Cirio H. Panganiban

Ang laki sa layaw karaniwa'y hubad
sa bait muni't sa hatol ay salat,
masaklap na bunga ng maling paglingap,
habag ng magulang sa irog na anak!

Ako'y nagsisisi! Ang lahat at lahat
ng nangagawa ko'y gawang pawang hamak.
Ako ang may sala ng pagkawakawak
ng buhay kong itong busabos ng palad...
Ang laki sa layaw karaniwa'y hubad
sa bait muni't sa hatol ay salat,
masaklap na bunga ng maling paglingap,
habag ng magulang sa irog na anak!

Mga magulang kong labis magpalayaw,
kaluluwa ninyo ngayon ay nasaan?
Tingnan ninyo akong labis na minahal
ay ngayo'y lugami sa hirap ng buhay.
Ako'y nagsisisi... Di ko nalalamang
sa likod ng inyong turo't mga aral
ay may mga tinik na masusumpungan
itong katawan kong kinikilabutan.

Ako, mulang kayo'y tuluyang umalis
at mag-isa akong sa lupa'y tumangis,
bait at muni ko'y nangaglahong tikis,
masaklap na bunga ng maling pag-ibig.
Ako ay nasalat sa hatol ng bait,
bawat salita ko'y nunuga ng lintik,
at bawat kilos ko ay nakayayanig.

At ako, sapagkat binuhay sa layaw,
(sa maling paglingap ng mga magulang)
ay lumaki akong kamangmang-mangmangan
at ulo ng sama sa sandaigdigan.
Ako'y walang Diyos na iginagalang,
tingin ko sa tao ay hayop sa parang,
ang sama at buti'y di ko nalalaman,
ano pa nga't ako'y kasama-samaan.

Ang lahat ng hilig nitong katawan ko'y
para ring masama... Ako'y natutong
manloob, magnakaw, mangharang ng tao,
magsugal, magsabong, maglasing, maglilo,
hanggang sa ang aking palad ay nagtungo
sa isang kulungan... Nabilanggo ako!
O! aking magulang!... Bakit akong ito'y
inyong pinalaking layaw na totoo?