Noong araw ay may dalagang nagngangalang Simang. Napakaganda niya kaya’t maraming binatang nangingibig sa kanya. Halos wala na siyang itulak-kabigin sa mga ito. Isang araw ay nagpasya si Simang: Sinuman sa inyo ang makapagdala sa akin ng isang malaki at buhay na sawa ay pakakasalan ko. Hindi agad nakasagot ang mga binata. Sawa? Mahirap humuli ng isang sawa.
|
|
Si Demeter ay diyosa ng lupa. Siya ang namamahala sa pagtatanim at pag-aani ng mga magsasaka. Kung minsan ay tinatawag siyang Inang-Lupa. Nakatira siya sa magandang pulo ng Sisilya sa piling ng kanyang anak na si Proserpina. |
|
Ito ang epiko ng mga Manobo na nagsasalaysay tungkol sa buhay ni Tulalang. Siya ang panganay na anak ng isang mag-asawang mahirap. |
Sa bayan ng Tayabas ang pinakamagandang dalaga ay nagngangalang Ilang. Maraming mayayamang binata ang nanliligaw sa kanya. Ngunit ang kaniyang nagugustuhan ay si Edo. Isang mahirap na magsasaka. |
|
Pagkatapos ng ilang araw na pag-ulan ay sumikat na ang araw. Maganda na ang panahon. Namasyal ang mga anak ni Inang Palaka sa tabi ng sapa. Nakita nila ang isang kalabaw na nanginginain ng sariwang damo. Sa tingin ng mumunting palaka ay napakalaking palaka ang kalabaw. Dali-dali silang umuwi at ibinalita ito sa kanilang ina. |
Once upon a time there lived two good friends -- an iguana and a turtle. They always went fishing together. One day the turtle invited the iguana to go catch fish in a certain pond that he knew of. After they had been there about two hours, the old man who owned the pond came along. The iguana escaped, but the turtle was caught. The old man took the turtle home, tied a string around its neck and fastened it under the house. |
|
Si Rita ay isang batang lubhang malikot. Ang kanyang ina ay laging naiinis sa mga ginagawa niyang hindi dapat gawin ng mga batang katulad niya. |
Ang epikong Alim ng mga Ifugao ay nagsasalaysay ng isang panahong ang lupain ay saganang-sagana. Maging ang mga ilog at dagat ay sagana sa isda. Ang mga kagubatan ay maraming mga hayop na madaling hulihin. Walang suliranin ang mga tao tungkol sa pagkain. Pag ibig nilang kumain, wala silang gagawin kundi pumutol ng biyas na kawayan at naroroon na ang bigas na isasaing. Ang biyas ng kawayan ay siya ring pagsasaingan. |